Recensie Jackie Overmeen – Als je Alleen…

Via Twitter kwam ik terecht bij Iris Pinson, een schrijfster die donderdag 27 maart haar allereerste boek lanceerde. Nog voordat het boek gelanceerd werd, mocht ik hem al lezen en dat is natuurlijk altijd heel erg leuk!
Wat dit boek bijzonder maakt, is het feit dat Pinson alles helemaal alleen heeft gedaan. En daarmee bedoel ik niet alleen het schrijven, maar ook het ontwerp van de voorkant, de redactionele taken en het boek heeft ze zelf uitgegeven. Dat is toch wel een applausje waard, niet?
Ik ben compleet onwetend in het boek gestapt, omdat ik dat de leukste manier vind van boeken lezen. Ik wist niet waar het verhaal over ging, wat het genre was en wat er allemaal in zou voorvallen. Compleet blanco ergens instappen zorgt er, naar mijn bescheiden mening, voor dat je niet met een bepaalde verwachting aan iets begint. Iris Pinson had mij vooraf gewaarschuwd dat ik eigenlijk niet binnen de doelgroep van het boek viel, maar dat mijn moeder dat wel deed. En zo begon ook mijn moeder aan het debuut van Iris Pinson.

”Als je alleen…”
Vertelt het verhaal van Sonja, een sterke en onafhankelijke vrouw die een succesvolle carrière opbouwt, ondanks haar achtergrond. Het boek begint met een bijzonder vooral en neemt je vervolgens mee door het (turbulente) leven van Sonja.
Het boek is opgedeeld in drie delen en in het eerste gedeelte was ik lichtelijk gechoqueerd toen ik erachter kwam dat het een erotisch verhaal betrof. Dat had ik niet zien aankomen… In schaamte berichtte ik mijn moeder dat ze het niet mocht lezen. Hallo! Ik wil niet dat mijn moeder verhalen leest over vingers die in bepaalde gaten verdwijnen. Dat is niet iets wat je met je moeder wil delen… enfin. Moeders trok zich er niets van aan en las gewoon verder.
De eerste 40 bladzijden zijn voornamelijk een kennismaking met Sonja en een omschrijving van haar omgeving. Hoewel dat van mij niet had gehoeven, kwam ik er later in het verhaal achter dat deze omschrijving essentieel bleek voor de rest van het verhaal. Alle gebeurtenissen volgen elkaar namelijk in rap tempo op, wat op het begin best lastig is. Wanneer je eenmaal gewend bent aan de schrijfstijl en de ”snelle” manier van vertellen, is het boek prima te lezen.
Hoewel Sonja eerst een zorgeloze jonge dame lijkt te zijn, leer je haar stukje bij beetje kennen als het boek vordert. Sonja staat niet in contact met zichzelf, en het boek is precies op een zelfde manier geschreven. Wat eerst snel en ondoordacht lijkt, blijkt later juist een goede manier te zijn om de aandacht van de lezer vast te houden. Sonja springt van de ene romance in de ander, is ambitieus en leeft snel.

”Als je alleen…” bevat weinig spanning, maar het is een levensverhaal van een vrouw die stiekem worstelt met intimiteit en haar eigen gevoelens. Vanaf pagina 150 wordt duidelijk dat het om een vrouw gaat die zich waarschijnlijk haar hele leven enorm leeg en eenzaam voelt en dit op alle mogelijke manier (seks, drugs, drank) probeert op te vullen. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe meer je wilt weten over het voorval in het begin en of jouw verwachtingen kloppen.

En daar zit de spanning dus in
Het verhaal op zich is niet spannend en de spannende voorvallen die er zijn, worden vrij snel ook weer opgelost. Toch blijft het boek wel interessant. Pinson laat steeds een stukje meer van Sonja en de andere personages zien. Door terugkerende zinnetjes blijf je denken aan de foto in het begin. Toch merkte ik, toen ik het boek met mijn moeder besprak, dat zij het voorval in het begin zich niet eens herinnerde. Jammer, want als je het voorval in het begin vergeet, heb je geen enkel benul wat voor verhaal je nou eigenlijk aan het lezen bent. Wellicht had Pinson het er wat dikker bovenop mogen leggen dat de foto essentieel is voor de rest van het verhaal.

Is het boek fantastisch geschreven? Nee. Maar de vraag is of dat nodig is, omdat je toch wel wil weten hoe het eindigt. Ja, er zitten wat grammaticale fouten in en er zitten wat spellingfouten in, maar dat zal het grootste gedeelte van het publiek niet opvallen. Het boek had technisch beter gekund, maar als ik daarover ga vallen maak ik een probleem van iets wat eigenlijk geen probleem is.
”Als je alleen…” is een mooi boek en de schoonheidsfoutjes maken het wat mij betreft niet minder aantrekkelijk. Het enige waar ik wel een probleem mee had, was het ”want” gebruik (”ze kon de hele avond champagne drinken, want de bediening serveerde continu”, ”als ze geen gesprekken voerde, observeerde ze Charles, want ze vond hem een knappe verschijning.”). Heel vaak was de ”want” overbodig, omdat je als lezer wel begrijpt waarom Sonja iets wel of niet doet.

Iris Pinson heeft met ”Als je alleen…” bewezen dat je geen top schrijver hoeft te zijn om een prachtig verhaal te vertellen. Het einde is alsnog verrassend en de afsluitende monoloog is prachtig.

De mening van mijn moeder
Jawel! Mijn moeder heeft het zowaar voor elkaar gekregen een boek in minder dan een maand tijd uit te lezen. Mijn complimenten! Zoals eerder gezegd valt mijn moeder binnen de doelgroep waar Pinson voor schrijft, toch vonden zowel mijn moeder als ik dat er weinig van te merken is. Het is een boek voor alle leeftijden (oké, misschien 18+ vanwege de seks en de drugs) en dat maakt het ook wel weer interessant.
Mijn moeder had iets meer problemen met de ”snelle” schrijfstijl van Pinson. Is het boek onsamenhangend? Nee. Absoluut niet, maar de uitgebreide scenes over het werk van Sonja maken dat de concentratie verslapt in de tweede helft van het boek. Er zijn veel personages die allemaal wat meer verdieping konden hebben, zodat je wat minder hoeft na te denken wie nou precies wie ook alweer was. Toch leest het boek ontzettend makkelijk weg en pak je het snel tijdens een vrij uurtje even op om een paar hoofdstukken te lezen. Daarnaast wil je ook wel weten hoe het nou eindigt en wie Sonja nou eigenlijk écht is.

Conclusie
”Als je alleen…” is een interessant levensverhaal dat stukje bij beetje meer laat zien over hoofdpersoon Sonja. De spanningsbogen in het boek zijn wat vlak, maar toch leg je het niet weg. Sonja voert een koude oorlog met zichzelf en haar omgeving. ”Als je alleen…” is een perfect boek tijdens de regenachtige dagen, wanneer je even lekker wilt lezen en je meegesleurd wil worden in het verhaal van iemand anders.
Het boek grijpt je niet bij je strot, maar sluit verrassend genoeg heel emotioneel af. Sonja is en blijft toch dat kleine meisje dat zich voordoet als grote, volwassen vrouw.
Nieuwsgierig geworden? ”Als je alleen” is hier te verkrijgen.

Jacky Overmeen – Blogger bij Lilyrose – http://www.lilyrose.eu/lezen-als-je-alleen/

Advertenties

Over Pinson

https://irispinson.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in #AlsjeAlleen, Recensie, Review, Reviews, Roman en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s